Andrzej Bieżan urodził się w 1945 roku w Warszawie. Studiował kompozycję u Piotra Perkowskiego w PWSM w Warszawie oraz u Bogusława Schaeffera w Krakowie. Zmarł w wyniku wypadku na ulicy Poznania w 1983.

 

Występował jako pianista i kompozytor na festiwalach muzyki współczesnej – m.in. na „Warszawskiej Jesieni”, „Inventionen” w Berlinie Zachodnim, Festiwalu Muzyki Elektroakustycznej w Bourges, także na „Jazz Jamboree”. Grał w klubach jazzowych, w galeriach sztuki, kościołach, wiejskich świetlicach i prywatnych mieszkaniach. Współpracował z muzykami jazzowymi, prowadził działalność koncertową z amatorami i z dziećmi. Był współautorem wielu dźwiękowych happeningów i performances, m.in. z Almą Yoray, Szabolcsem Esztenyim, Krzysztofem Knittlem, Helmutem Nadolskim, Jackiem Malickim. Był współzałożycielem i członkiem wielu zespołów muzyki improwizowanej, intuicyjnej i live electronic music. W pracowniach teatralnych budował nowe, wymyślone przez siebie instrumenty, lub też rekonstruował instrumenty tradycyjne różnych kultur. Prowadził zajęcia na warszawskiej ASP. W ostatnim okresie życia kierował poznańskim Teatrem „Marcinek”, realizując nowatorskie spektakle i zdarzenia.

 

W ujęciu Bieżana najcenniejsza muzyka rodzi się w chwili obecnej, ani w przeszłości, ani w przyszłości. Jest działaniem w czasie realnym. „Muzyka teraz” powołuje się na teraźniejszość, zastaje grających z całym bagażem ich emocji, przyniesionych z zewnątrz. Zdobyta wcześniej wiedza, poddana jest filtracji przez chwilę obecną. Bieżan, którego nazywano purystą improwizacji uważał poddanie się wibracji danego miejsca i czasu za podstawę grania. A samo granie za doświadczenie szukania tego, co kryje się poza muzyką.

 

Partytury, które pozostawił wyrażają próbę zasady porządkowania materiału poddanego improwizacji. Układają materiał w segmenty, podpowiadają przebieg i rozwój, ale pozostają otwarte.

 

W improwizatorskiej praktyce instrumentalnej był zwolennikiem aktywnego uczestnictwa, zmienności i konstrukcji w procesie.

Autor: Bolesław Błaszczyk